Reviews, interviews, gossip and fun stuff!
Stay tuned!
CONCERT VERSLAG- BLUESMAGAZINE
RAMBLIN ROOTS FESTIVAL – TIVOLI VREDENBURG – UTRECHT
18 OKTOBER 2025
BLUESTOWN MUSIC november 2025:
Review: The Hokum Syndicate – Keep On Walking
The Hokum Syndicate – Keep On Walking
Format: CD – Digital / Label: Natural Records
Release: 2025
Tekst: Pascal Wilhelm
Do It Yourself oftewel D.I.Y., een term die Bo Brocken goed past. Muzikant in hart en nieren, trotse CEO en producer in zijn eigen Natural Records – Recording Facilities studio en tevens rootsclub eigenaar (Club136). Zingen, spelen, opnemen, optredens verzorgen, alles in één pakket en samen met zijn levenspartner Vera van Faassen. In zijn studio is inmiddels al prachtig werk opgenomen door binnenlandse (o.a La Ratte, The Hoochies, The Blues Kings) en buitenlandse artiesten (Sugar Ray & The Bluetones en Chris Corcoran) en de club draait op volle toeren.
Een persoonlijke reis brachten hem en zijn vrouw Back to the country naar het landelijke Sibculo. Een plek waar de Carrots and Sprouts uit de moestuin op het bord belanden. Met zelfvertrouwen en doorzettingsvermogen maakten zij hun droom waar, mooi bezongen in het nummer Keep On Walking, tevens titel van dit album van The Hokum Syndidate waar Bo de geestelijk vader van is.
Velen kennen Bo als Big Bo en zijn one-man band act, maar nu is er ook een band?
Bo Brocken: “The Hokum Syndicate is gaandeweg ontstaan uit een idee dat ik kreeg tijdens de coronaperiode. Ik was net begonnen met het schrijven van nieuwe, eigen liedjes. Tijdens dat proces werd duidelijk dat er ruimte was voor meer muzikanten.”
En die naam, waar komt die vandaan?
“De bandnaam komt voort uit een muziekstijl genaamd hokum. Deze stijl was populair tussen circa 1870 en 1930, en kan worden gezien als een voorloper van de blues en vroege jazz – rechtstreeks afkomstig uit de Black folk music en de vaudevillemuziek van de rondreizende theaters en minstrelshows van rond de eeuwwisseling. Het zijn de opzwepende, dansbare ritmes en de vaak ondeugende teksten die de stijl zo aantrekkelijk maken. En een syndicate is natuurlijk een groep wat duistere types… haha!
New Orleans is een stad die Bo in zijn hart heeft gesloten, mede geïnspireerd door de HBO serie Treme is de muziek op ‘Keep On Walking’ ontstaan; “Vooral na het zien van deze serie herkende ik de enorme rijkdom aan muzikale kleuren en de fascinerende culturele geschiedenis. Het is daar een smeltkroes van wereldwijde klanken, ritmes en instrumenten. Dat rijke palet, in al zijn schakeringen, spreekt me enorm aan – de muzikale vrijheid die het biedt en de eindeloze mogelijkheden om geluiden te combineren.”
The Hokum Syndicate bestaat naast Bo Brocken uit Marco Oonincx (contrabas), Fokke de Jong (drums/percussie) en Rob Geboers (piano, accordeon). Ook spelen Ad van Erp (klarinet) en William Kroot (trompet) mee op deze plaat voor het noodzakelijke riet en koper. Bo is verantwoordelijk voor de teksten en de basis voor de nummers, maar uiteindelijk worden de nummers als band vormgegeven, aldus Bo. De plaat is live opgenomen met enkele overdubs en verfraaiingen en ademt de sfeer van New Orleans.
“Wat je hoort is de band, zonder poespas. Dat vind ik belangrijk in een studioproductie: laat zien wie je bent, niet wat je wilt zijn.”
De teksten van Bo hebben onmiskenbaar een persoonlijke lading, hij laat zien wie hij is en waar hij voor staat. Carrots and Sprouts is een prachtige, beeldende lofzang op zijn vrouw, de trek naar Sibculo en het bouwen van studio en club passeren de revue in Keep on walking, D.I.Y en Going Back To the Country, het geheel klinkt als een klok en is zeer afwisselend. The Hokum Syndicate geeft Bo meer ruimte voor zijn reis door de roots muziek dan zijn one-man band act die ook al meer dan voortreffelijk is.
Bo Brocken: “Eigenlijk is deze hele groep één wandelende anekdote: met onze gekke karakters, eigenaardigheden en ongebreidelde creativiteit is het bijzonder om te zien hoe goed we bij elkaar passen – en hoe we daardoor iets kunnen maken dat echt zeggingskracht heeft. In een herkenbare stijl, gestoeld op de oude leest, maar toch fris, eigentijds en origineel.”
Prachtig werk.
The Hokum Syndicate – Keep On Walking
Leave a Comment / CD’s or DVD’s, Concertreviews, Hokum, Roots / By Nicolette
Album: Keep On Walking
Artist: The Hokum Syndicate
Record Label: Natural Records
Release Date: 17/10/2025
Recensie: Nicolette Johns
Promoshot: Vera van Faassen
The Hokum Syndicate brengt de muziek tot leven die ooit klonk in de rokerige kroegen van het diepe zuiden van de Verenigde Staten, in de periode 1890–1930. De band speelt hoofdzakelijk eigen werk en geeft daar een eigenzinnige interpretatie aan, geworteld in de vroege Amerikaanse muziekstijlen. Dat staat er the lezen op de website van het in 2024 opgerichte collectief The Hokum Syndicate. Artiesten als Tampa Red (USA) en C.W. Stoneking (AUS) brachten en brengen deze muzieksoort uit de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw voor het voetlicht en nu is er dan ook een Nederlandse band die ons vertrouwder gaat maken met het genre. Naast frontman/zanger/gitarist/blues-harpist Bo Brocken horen we Rob Geboers op piano en accordeon, de ritme-sectie bestaat uit up-right bassist Marco Oonincx en drummer Fokke de Jong. Gastmusici zijn Ad van Erp op klarinet en William Kroot op trompet. Bo Brocken schreef dertien van de veertien nummer zelf met uitzondering van de traditional The Longest Train I Ever Saw.
Wellicht heeft het genre wat uitleg nodig; Hokum is een muziekstijl die het midden vindt in de stijlen van Hot Club Jazz, Ragtime, Vaudeville en Delta-Blues en die in juke-joints en rokerige NOLA nightclubs te horen was. De teksten van de songs waren meestal van ondeugende aard, bedekte termen c.q. metaforen voor sexuele excapades.
Zoals gezegd veertien songs omvat dit album en meteen bij de opener ‘D.I.Y.’ oftewel doe-het-zelf zet deze track met z’n vrolijke melodie de toon voor het verdere album. Het is een song met ‘n knipoog naar oude jug-muziek, Brocken’s vocals klinken zelfverzekerd en wellicht schreef hij de tekst over het immense project dat hij jaren geleden aanging een oude Overijsselse boerderij om te bouwen tot woon- en studioruimte. De ritme-sectie heeft een overtuigende ‘stomp’ dat door de piano van Rob Geboers iets speels krijgt. De opvolger ‘Leaving New Orleans’ heeft een somber thema maar toch is de melodie niet alleen melancholisch maar heeft het ook een swingende groove. Mooi zijn de klarinet van Ad van Erp en de trompet van Willem Kroot. Toen Bo Brocken van Den Bosch naar Sibculo verhuisde moet hij de titel van het volgende nummer ‘I Live In A Ghost Town’ in het begin vaak gedacht hebben. De gitaar klinkt hierin grimmig en grauw met stevige riffjes en distortion-achtige solo’s. “The haunting spirits won’t leave me alone” zingt de 2015 Dutch Blues Challenge winnaar Brocken, de trompet van Kroot versterkt de verlatenheid en mede door de accordeon van Geboers visualiseren we moeiteloos een Mexicaanse Día De Los Muertos.
Met een opzwepend Bo Diddley-ritme begint Fokke de Jong op drumms het olijke ‘Don’t Spill It On The Floor’ waar alweer die klankvolle klarinet van Ad in te horen is. Naast de vrijpostige vocalen van Bo horen we hem in dit nummer ook op de kazoo. Een song met een ‘old school’ ragtime flair! ‘Carrots And Sprouts’ handelt over de vreugde van het hebben van een moestuin achterom, hierin horen we Brocken op de banjo. De piano van Geboers zorgt voor die vrolijke vaudeville-groove. Marco Oonincx op de up-right bass is de opmaat naar het ‘Suitcase And A Kiss Goodbye’ dat emotioneel geladen lijkt maar dan wel op een vrolijke melodie waarvan ik persoonlijk de vingers aflik bij het horen van Marco op de ‘dikke dame’.
‘My Sweet Jelly Roll’ lijkt met een distortion op de zangmicrofoon opgenomen te zijn – wat ik graag hoor – ook hier weer kazoo en van Erp op de klarinet die het swing-ritme ondersteunen. Een track die de humor en levenslust van het collectief laat horen. ‘Taxman Blues’ is een resoluut rauwe blues, teksten over de ‘blauwe brief’ en maatschappelijke ‘lasten’ maken dat we een lamenterende blues-harp mogen beluisteren. Top nummer! ‘The Wanderer’ heeft een rustiger groove maar is toch geenszins een ballad. Deze laatste twee songs geniet ik meer van de vocal-opnamen; minder opgeschoond, minder omlijnd en relaxter. Frivoliteit overheerst in ‘The Scoopin’ Spoon Jig’, de compositie zit vol met snelle riffs, voetjes van de vloer – àls je tenminste het ritme nog bij kan houden – bij deze snelle shuffle-groove.
De melodie van ‘Going Back To The Country’ handelt over de beslissing de randstad te verruilen voor de provincie. De song is heerlijk laid-back, de kwasten op de snare-drumm van Fokke de Jong en lichte aanslag op het ebony & ivory van Rob Geboers maken dit het rustpuntje van het album. Het titelnummer ‘Keep On Walking’ vat de kernboodschap van het album samen. Bo’s gitaar is leidend naast de ritme-sectie in de ‘loopende’ groove. De enige niet zelfgeschreven track op deze CD heet ‘The Longest Train I Ever Saw’ wat een vertolking is van een traditional. Een mooie reflectie op de tijd waar reizen met de trein nog het enige snelle vervoermiddel was.
De afsluiter van Keep On Walking heet ‘Closed Front Door’ en is een ingetogen einde door het sloom schuifelend snarengebruik; de mute op Willem’s trompet is zeer smaakvol gekozen. We horen hierin weinig drumms, de up-right bass is subtiel en zacht en ook de piano krijgt een lichte beroering.
Een leuk album vol compacte tracks met ‘punch en attitude’!!
Tracklist:.
- D.I.Y.
- Leaving New Orleans
- I Live In A Ghost Town
- Don’t Spill It On The Floor
- Carrots And Sprouts
- A Suitcase And A Kiss Goodbye
- My Sweet Jelly Roll
- Taxman Blues
- The Wanderer
- The Scoopin’ Spoon Jig
- Going Back To The Country
- Keep On Walking
- The Longest Train I Ever Saw
- Closed Front Door
BLUESMAGAZINE – Oktober 2025
Albumrecensie: The Hokum Syndicate – Keep On Walking
Keep on Walking van The Hokum Syndicate is een origineel, swingend en nostalgisch album dat teruggrijpt naar ragtime, vaudeville en blues. Met dertien eigen composities brengen ervaren muzikanten vervlogen tijden tot leven in een indrukwekkende, warme en meeslepende muzikale ode.
18 oktober 2025|Categorien:Recensies|2 minuten lezen
The Hokum Syndicate -Keep On Walking
Label; Naturel Records
Release; 18-10-2025
Tekst: Jan Wolf
Wanneer je iets lang genoeg volhoudt, dan wordt het vanzelf weer modern. Dat gegeven lijkt op maat gemaakt voor het gezelschap van The Hokum Syndicate, lang genoeg doorlopen brengt je immers vanzelf weer terug bij waar het begon.
Keep on Walking is de titel van misschien wel een van de meest originele en bijzonder geslaagde albums die er voorbij zijn gekomen in de het afgelopen jaar. Het zal een jaar of zeventien geleden zijn dat ik per ongeluk op een album stuitte van eigenzinnige muzikant met de naam C.W Stoneking, The Hokum Syndicate past prima in dat plaatje. Terugkeren naar de tijd van onder andere Ragtime, Vaudeville, droogleggingen en niet te vergeten bluesy invloeden.
Maar liefst dertien van de veertien nummers die er prijken op Keep On Walking zijn van eigen hand en gecomponeerd door een band van muzikanten die allen hun sporen meer dan verdiend hebben in de vaderlandse muziekwereld. De heren roepen vervlogen tijden weer tot leven op een manier die meer dan indrukwekkend genoemd mag worden. Een aantal nummers waren al bekend van de verschenen korte elpee maar nu dus een volledige langspeler. De heren swingen zich door uptempo nummers als Don’t Spill It on The Floor en The Scoopin’ Spoon Jig.
Tracks als Leaving New Orleans en The Wanderer kennen wat meer rustige, overpeinzende invloeden terwijl het Going Back to The Country inclusief jodel, waarschijnlijk een van de mooiste liedjes van vaderlandse bodem dit jaar is. De bijna wanhopige gevoelens uit het afsluitende Closed Front Door zullen voor de meeste onder ons herkenbaar zijn en voeren het album naar een mooi en ingetogen, ietwat droevig einde.
Een einde van een werkelijk subliem album, Keep on Walking is een hartverwarmende hommage aan een tijd die lang achter ons ligt maar tegelijkertijd door The Hokum Syndicate alleen maar aan bestaansrecht heeft gewonnen.
Tracklist:
1. D.I.Y
2. Leaving New Orleans
3. I Live in a Ghost Town
4. Don´t Spill It on the Floor
5. Carrots and Sprouts
6. A Suitcase and A Kiss Goodbye
7. My Sweet Jelly Roll
8. Taxman Blues
9. The Wanderer
10. The Scoopin´ Spoon Jig
11. Going Back to the Country
12. Keep On Walking
13. The Longest Train I Ever Saw
14. Closed Front Door
Muzikanten:
Rob Geboers: piano, accordion
Marco Oninck: double bass
Fokke de Jong: drums, percussion
Bo Brocken: vocals, guitars, tenor banjo, harmonica, kazoo, jug
Ad van Erp: clarinet on 2, 4, 7, 10
William Kroot: trumpet on 2, 3, 14
BARNOWL BLUES / MAXAZINE – Oktober 2025
Door: Eric Camphens
Met “Keep On Walking” brengt The Hokum Syndicate een ode aan een bijna vergeten bluesstijl: hokum. Deze levendige, dubbelzinnige en dansbare variant van de stadse blues kende zijn hoogtijdagen in de jaren ’20 en ’30, en wordt nu nieuw leven ingeblazen door Bo Brocken en zijn ervaren muzikale gezelschap. De plaat bevat dertien originele nummers en één cover, opgenomen in Brocken’s eigen studio in Sibculo. Met invloeden uit jazz, ragtime en swing, en teksten die zowel humor als melancholie bevatten, weet de band een authentieke sfeer neer te zetten. “Keep On Walking” is meer dan een album—het is een muzikale reis vol karakter, vakmanschap en eerbetoon aan een rijke traditie.
The Hokum Syndicate – Keep On Walking
Een zeer interessante plaat, die onlangs is verschenen is “Keep On Walking” van The Hokum Syndicate, de band rond Bo Brocken. Maar voor ik de plaat bespreek, wat is Hokum nu eigenlijk? Hokum is een variatie van de stadse blues met vlotte liedjes, grappige liedjes, liedjes die een beetje op het randje waren met vaak wat dubbelzinnige teksten. Hokum vertoont naast blues ook invloeden uit jazz, ragtime en swing, nodigde uit tot dansen en was vooral in de jaren 20 en 30 van de vorige eeuw populair.
Naast Bo Brocken, een van de meest authentieke bluesartiesten van ons land, bestaat The Hokum Syndicate uit Rob Geboers (piano, accordeon), Marco Oonincx (contrabas) en Fokke de Jong (drums, percussie). Stuk voor stuk muzikanten met tassen vol ervaring in blues, rock, country en jazz.
Bo kwam op de proppen met dertien zelfgeschreven nummers, die een persoonlijk verhaal vertellen. De enige cover op de plaat is een eigen bewerking van een meer dan 150 jaar oud lied uit de Appalachian Mountain, getiteld “The Longest Train I Ever Saw”. Naast de hierboven genoemde heren verlenen Ad van Erp (klarinet) en William Kroot (trompet) ondersteuning op enkele nummers. Het geheel is opgenomen in de eigen studio van Bo in Sibculo, Natural Records. En het resultaat mag er zijn. Het is een uitstekende plaat met prima geschreven en goed uitgevoerde nummers. Het begint met het nummer “D.I.Y.”, want als je iets goed gedaan wil dan ‘do it yourself’. Nummers die wat mij betreft een bijzondere vermelding verdienen zijn “My Sweet Jelly Roll”, het droevige “Closed Front Door” en het prachtige “Going Back To The Country”.
De luisteraar wordt meegenomen op een persoonlijke reis en leert over het belang van loslaten, reizen en opnieuw beginnen. Voor wat betreft muziek en zeker ook teksten had deze Nederlandse band het podium kunnen delen met artiesten als Tampa Red en de Hokum Boys van zo’n kleine honderd jaar geleden.
Grote klasse.